موثرترین گرایش ها در ترجمه ی متون ادبی

مترجم ادبی باید بتواند ضمن اینکه به متن اصلی وفادار مانده، به سبکی قابل تشخیص و متناسب با متن اصلی دست یابد. در ادامه با موثرترین گرایش ها در ترجمه ی متون ادبی آشنا می‌شویم.

بنابراین، در ترجمه ی ادبی این دو گرایش به صورت هم زمان در کارند. گرایش به سوی ثبات در واقع تضمین کننده ی این است که ترجمه باید تا حد امکان به متن اصلی نزدیک باشد. گرایش بسوی تغییر، تضمین کننده ی اصلی است که ترجمه باید مثل اصل، اثری ادبی باشد. مترجم ادبی باید هر لحظه تحت تاثیر این دو گرایش باشد و ترجمه ی او از برایند این دو گرایش حاصل شود. مترجمان با مهارت هیچگاه بسوی یکی از این دو گرایش نمی لغزند. تعادل در سطح متن را رعایت می کنند نه در سطح کلمه یا جمله.

متن ادبی ترجمه شده در واقع متشکل از جمله های مستقل از هم نیست. انسجام، روانی و زیبایی متن همگی در سطح متن معنا می یابند نه در سطح یک جمله. همانطور که اشاره شد، مترجم ادبی گاهی اوقات بسمت ثبات و گاهی اوقات به سمت تغییر گرایش پیدا می کند. گرایش او به سمت ثبات نشان دهنده ی تسلط او به زبان مقصد است و گرایش او به تغییر، نشان دهنده ی خلاقیتش در زبان است.
در واقع یک مترجم متبحر و زبده می داند که مرز های معنایی واژگان را تا کجا می تواند وسعت ببخشد. می توان گفت که او می داند چه زمانی به سمت ثبات و چه زمانی به تغییر گرایش پیدا کند. یک مترجم خوب می داند که ترجمه در نهایت امری نسبی است نه مطلق. مترجم برای اینکه بتواند مقصود نویسنده را با تعابیری آشنا که از نظر فرهنگی و زبانی معادل هم هستند بیان کند؛ باید با ذخایر لغوی، معنایی، نحوی و کاربردی زبان مادری اش آشنا بوده و بتواند به طور خلاق از آنها استفاده کند. شایان ذکر است که برخی تغییرات اجباری و برخی تغییرات در متن اختیاری است و تفاوت مترجمان در تشخیص اعمال تغییرات اجباری و اختیاری می باشد.