ترجمه متون تخصصی به زبان‌های مختلف

همان‌طور که می‌دانید ساختار جملات با قواعد گرامری متناسب است. انگلیسی و عربی، ساختارها و قواعد گرامری متمایزی دارند. زبان عربی قواعد صرف و نحوی متعددی دارد که ترجمه آن را مشکل می‌کند ولی گرامر زبان انگلیسی، قواعد ثابتی دارد. در همه موارد زبان عربی، باید به مذکر و مؤنث بودن کلمه دقت شود ولی در زبان انگلیسی، فقط در ضمیرهای مفرد این مورد وجود دارد. نکته قابل توجه دیگر در ترجمه زبان عربی این است که برای صرف افعال عربی باید به تعداد و جنس کلمه توجه شود. ترتیب ساختار جملات انگلیسی به‌صورت فاعل یا اسم، فعل و سپس مفعول یا مکمل می‌آید ولی در ساختار جملات عربی این گونه نیست و حتی جملاتی وجود دارند که نیاز به فعل ندارند. علاوه بر این، هر دو زبان دارای واژگان و عبارات اصطلاحی منحصر بفردی هستند که نیازمند درک عمیقی از بافت فرهنگی هر دو زبان، برای یافتن معادل‌های مناسب یا انتقال مؤثر معنا است و این بدین معناست که آگاهی از دانش فرهنگی هر دو زبان مبدأ و مقصد، باعث انتقال دقیق ارجاعات فرهنگی می‌شود.

زبان ژاپنی، در سیستم نوشتاری خود، از حروف چینی، با حفظ دستور زبان خود، بهره برده است. زبان ژاپنی متشکل از الفبای هجا (48 هیراگانا و 48 کاتاکانا) و بیش از 2000 کاراکتر چینی است. به احتمال زیاد، دستور زبان ژاپنی، با 13 شکل مختلف فعل، پیچیده‌ترین و سخت‌ترین دستور زبان در کل جهان است.

زبان کره‌ای نیز در سیستم نوشتاری خود، حروف چینی را به عاریه گرفته است. این زبان، سیستم نوشتاری بسیار ساده‌تری نسبت به زبان چینی و ژاپنی دارد. هانگول، الفبای رسمی زبان کره‌ای است که که متشکل از 40 حرف است که 21 حرف مصوت و 19 حرف صامت دارد.

زبان چینی، 3000 کاراکتر رایج چینی دارد که تصویری هستند و جالب‌تر این‌که هر کاراکتر یک یا چند معنی دارد و ترکیبی از کاراکترها شامل کلمات مختلفی است. زبان چینی یک دستور زبان آسان دارد و حروف اضافه ، صرف افعال یا تغییرات زمان ندارد.

تنها ویژگی کلیدی برای تشخیص این زبان‌ها، این است که جملات یا متون کره‌ای، دارای فاصله‌هایی مشابه انگلیسی هستند در حالی که در چینی و ژاپنی چنین نیست و حتی زبان چینی بسیار متراکم است.

زبان آلمانی و انگلیسی، از یک خانواده زبانی مشترک به نام زبان‌های ژرمنیک غربی هستند. این دو زبان، از نظر بعضی از واژگان، قواعد گرامری و ریشه‌های کلمات، مشابه هستند، اما تفاوت‌هایی نیز با هم دارند.

در زبان آلمانی، اسامی دارای سه نوع جنسیت می‌باشند: مذکر، مؤنث و خنثی. این زبان دارای 26 حرف و 4 حرف فرعی است. در زبان آلمانی، اسامی با حرف تعریف می‌آیند و این حرف تعریف، جنسیت، تعداد و حالت یک اسم را نشان می‌دهد. در زبان آلمانی، افعال To be وجود ندارند و برخی از کلمات در این زبان وجود دارند که با کلماتی در زبان انگلیسی، هم‌خانواده هستند ولی معانی متفاوتی دارند.

در زبان انگلیسی اسامی دارای دو نوع جنسیت هستند: مذکر و مونث. این زبان دارای 21 حرف صامت و 5 حرف صدادار است. زبان انگلیسی دارای استثناهای زیادی است.